Ανάβαση στο οροπέδιο Πρασούδι

Τελικά το πήρα απόφαση. Με δανεικό ποδήλατο και τον Τάκη για οδηγό έγινε η ανάβαση στο οροπέδιο πρασούδι και κατάβαση από το αιολικό πάρκο.

Ιδού και η διαδρομή.

Ξεκινώντας, μια υπέροχη παράγκα, υπέρτατο δείγμα "contemporary" αρχιτεκτονικής.

Στη συνέχεια περάσαμε κάτω από την περιμετρική, στον κόμβο κοντά στο γήπεδο του Τόφαλου μέσα από περίεργες σκιές.

Εδώ λίγο πιο πάνω, η σχολή, το πανεπιστήμιο και η γέφυρα

Το ίδιο πλάνο, πανοραμικά

Η ξερή πλέον κοίτη του Χαράδρου. Περνάει και δρόμος μέσα από την άνυδρη κοίτη.

Πολύχρωμος δρόμος

Στον άξονα της γέφυρας

Αράζει η Αρα-χνη

χωματόδρομος από δω και πέρα.

Η γέφυρα λίγο πιο ψηλά

Ο ομπλός, χαμηλότερα, φαίνεται σαν λοφάκι, στα αριστερά της εικόνας

Η γέφυρα από ψηλοτερα

Στάση για φωτογραφία σε ένα κατακίτρινο μπαλκόνι

Οι σκιές ήταν πολύτιμες, στάση αμέσως.

Να, ξεπροβάλλουν

Η πάτρα ξεχύνεται

Στα 1360μ υψόμετρο, βρίσκεται το καταφύγιο που βλέπει όλα αυτά από ψηλά!

Τα πρόβατα δεν φαίνεται να απειλούνται από τους ανεμιστήρες!

Πάτρα και περιοχή βόρεια της, κλίμακα 1/10.000

Κατευθείαν για τοίχο το βλέπω

Μια μικρή στάση ενώπιον των θηρίων

Φτάσαμε στο οροπέδιο Πρασούδι, ακριβώς δίπλα από τους ανεμιστήρες. Δεν σκόπευα να κυνηγήσω!

Χαμένος στο οροπέδιο!

Η κορυφή της ανάβασης

Γελάδια! I'm a cowboy...

Και η θέα μέσα από το οροπέδιο

Και η θέα στην άλλη άκρη του οροπεδιου

Σε πρώτο πλάνο ο Άραξος και στο βάθος η Κεφαλονιά. Φαίνεται η σιλουέτα του Αίνου

Άρχοντας! ΤΙ καλύτερο από ένα κρουασάν στα 1750μ σε πλήρη ησυχία, βλέποντας τη μισή Ελλάδα από κει πάνω

The dark side of Panachaiko. Η πίσω πλευρά του βουνού κρύβει μια έκπληξη. Όλο το βουνό κατρακυλά. Η κορυφή που φαίνεται στα αριστερά είναι η ψηλότερη του παναχαικού στα 1920μ και κάτω το χάος. Χάσιμο 1000 μέτρων...

Οι απαραίτητες φωτογραφίες-πειστήρια

Μέρος του προηγούμενου χασίματος

Και επιστροφή μέσα από το Αιολικό πάρκο

Η αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Γιγαντιαία λουλούδια σε έναν τεράστιο κήπο

Απότομοι χωματόδρομοι και στο βάθος το άπειρο. Εδώ φαίνεται η πόλη του Αιγίου στο βάθος.

Οι απαραίτητες φωτογραφίες... και στο βάθος το άπειρο!
Να και η Πάτρα με το Μεσολόγγι και τον Αστακό στο βάθος.

Εδώ σε πρώτο πλάνο η σκιά του ανεμιστήρα και στο βάθος η επίπεδη οροσειρά, ο Χελμός, με μια άσπρη κουκίδα στη μέση περίπου, το Αστεροσκοπείο του Αρίσταρχου

Η πάτρα σε κοντινό

Οι χαμηλότεροι υψομετρικά ανεμιστήρες

Πτυχώσεις στο σαθρό έδαφος του βουνού

Το ποδήλατο που με βοήθησε να ανέβω

Και τα φρένα που με βοήθησαν να κατέβω!

Σκιά.... ανεμιστήρα!

Εδώ ο τάκης κατηφορίζει αργά
Σκιερές πλαγιές καθώς η ώρα είχε περάσει

Και τέλος, μια άποψη με πολύ βάθος. Τα πιο αχνά βουνά στο βάθος πρέπει να είναι 150 χλμ μακρυά.

Dam(n) Day

Άλλη μια περιπέτεια ξεκινά με το ποδήλατο. Αυτή τη φορά στόχος ήταν να φτάσουμε το φράγμα του ποταμού Πηνειού και την τεχνητή του λίμνη. Ο λόγος που βάφτησα την μέρα καταραμένη είναι ότι τελικά ποτέ δεν το είδα... επίσης το φράγμα (dam) είναι πολύ κοντά στο καταραμένο (damn) Αγγλιστί και λίγο ελληνιστί.

Ξεκινάμε λοιπόν. Αρχικά προσανατολιστείτε. Η διαδρομή δεν είναι μπρος πίσω, αλλά κάνει κύκλο.

Κι εδώ φαίνεται η διαδρομή με μερικές σημαντικές στάσεις και τοπόσημα καθώς και με μία χιλιομέτρηση της συνολικης διαδρομης.

Πρώτη στάση για ανεφοδιασμό στην Πάτρα. Τα dia έχουν καθρέπτες για βιτρίνα, έτσι τα στησα για φωτογράφιση για να φαίνονται πολλά :P

Μικρή διακοπή για ανάσες κάθε 5-10 χιλιόμετρα. Εδώ πάνω από ένα ποτάμι στα 25 χλμ από Πάτρα περίπου.

Εδώ είμαστε στο υπο κατασκευή φράγμα των ποταμών Πείρου και Παραπείρου, στα 30 χλμ από Πάτρα. Είχα ξαναεπισκεφτεί το μέρος και πριν από 1μιση χρόνο. Λίγες οι αλλαγές στα χωματουργικά. Που να τελειώσουν το έργο 5 φορτηγά. Πολλοί τόνοι χώμα και μπάζα.

Πιο κάτω, περίπου στα 35 χλμ από Πάτρα, με θέα τον Ερύμανθο.

Δεκάδες χωριά με όχι πάνω από 15-20 σπίτια το καθένα, τα περισσότερα εγκαταλελλημένα.

Το μέρος είναι γεμάτο από βοσκοτόπια ανάμεσα από συστάδες δέντρων και θάμνων. Μερικά δίπλα στους επαρχιακούς δρόμους, άλλα σε χωματόδρομους κι άλλα εντελώς απρόσιτα!

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί λέμε αυτό το τοπίο "αλπικο". Εγώ το λέω βουνίσιο! Ερύμανθος.

Εδώ ο Τάκης αγναντεύει τον Ερύμανθο και στο βάθος το Παναχαικό.

Απομεινάρια όχι μόνο τα σπίτια αλλά και τα αυτοκίνητα. Πρέπει να συνάντησα καμια 10αριά ερειπωμένα αυτοκίνητα. Τούτο δω είναι και πανάκριβο, αλλά δεν έχει μείνει ούτε η μηχανή ούτε οι ρόδες. Μόνο το κουφάρι του. Το φαγαν οι γύπες...

Φυσικά τα εγκαταλλελημένα είναι ο παράδεισος των ζώων. Ποντίκι και κακό εκεί μέσα, τροφαντή η γάτα.

Μα σε κάθε στάση για φωτογραφία, έπρεπε να ξεσαλώνομαι την τσάντα που είχε μέσα :

μπανάνες, κρουασάν, τοστάκια, νερό, αντιηλιακό, μπουφάν τυλιγμένο σε μπάλα και φυσικά την φωτογραφική μαζί με έναν εξτρά φακό (50mm).

Εδώ αρχίζουμε να βλέπουμε πιο κοντά το Σανταμέρι, ένα βουνό σαν διαστημόπλοιο που έπεσε από τον ουρανό.

Χωματόδρομοι στους οποίους ο συνάδελφος ποδηλάτης δεν μπορούσε να καβαλήσει επειδή είχε την κούρσα.

Εδώ το Σανταμέρι από τον διαμήκη άξονά του. Φαίνεται λες και είναι μια κοτρώνα. Κρύβει την μεγάλη του διάσταση.

Ανεβαίνοντας το Σανταμέρι, η θέα προς Ερύμανθο και Παναχαικό, με την Πάτρα να είναι 60 χλμ μακρυά μας.

Άλλο ένα κουφάρι. Σα να το πάτησε αμάξι και να το έσπρωξαν στην άκρη του δρόμου.

Λίγοι ακόμα χωματόδρομοι, στα πόδια και το ποδήλατο στα χέρια για περίπου 4 χλμ. Καθόλου κακή γυμναστική.

Επιτέλους, βρήκαμε σκιά στο τέλος της ανηφόρας στο Σανταμέριμ λίγο πριν το χωριό Πόρτες, 65 χλμ από Πάτρα. Είναι το πιο κοντινό σημείο που βρέθηκα ως προς την τεχνητή λίμνη του Πηνειού.

Διακρίνεται στο βάθος η ανατολική της άκρη. Το φράγμα είναι στη δυτική όχθη της, όπως βλέπετε και στον χάρτη στην αρχή του Post.

Μετά από μία μικρή κάθοδο καιμε τον αέρα κόντρα, ήρθε άλλο ένα ύψωμα που έπρεπε να περάσουμε. ΤΟ ομολογώ, εδώ τα χρειάστηκα. Κατέβηκα και το πήρα στ αχέρια για κανα χιλιόμετρο. Τουλάχιστον με αποζημίωσε η θέα. Το Σανταμέρι, το βουνό που ήμασταν πριν και το οροπέδιο μπροστά του.

Ιδού και η ντροπιαστική ανηφόρα που δεν καταδέχτηκα να ανέβω και μουλάρωσα.

Μετά την πρόκληση της ανηφόρας, φτάσαμε στο μοναστήρι του Αγ. Νικολάου Σπατών, περίπου 79χλμ από Πάτρα. Μικρή στάση για φαγητό, νερό και ξεκούραση και φύγαμε. Ακολούθησε μια ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ κατηφόρα γύρω στα 3 χιλιόμετρα.

Τέλος,μετά από μερικές περιπλανήσεις σε πεδινά χωριά κατεβήκαμε κάτω από την εθνική και φτάσαμε στην πεδιάδα του Άραξου, 110 χλμ περίπου μετά την εκκίνησή μας στην Πάτρα. Ήταν ήδη αργά, το ηλιοβασίλεμα μας πέτυχε εκεί και τα υπόλοιπα 33 χλμ έγιναν στο σκοτάδι, με τα φωτάκια μας και πολλή προσοχή.

Ήταν μια υπέροχη εκδρομή με πολλές εναλλαγές τοπίου, δυσκολία λόγω απόστασης και μερικών δύσκολων αναβάσεων. Με το αμάξι μια ωρίτσα δρόμος. Τόσο κοντά στην πόλη κι όμως τόσο απείραχτη φύση.

Κινητήρια δύναμη; Ο άνθρωπος (pt 3)

Κινητήρια δύναμη; Ο άνθρωπος (pt 2)

Κινητήρια δύναμη; Ο άνθρωπος (pt 1)

Εκατοντάδες τέτοιοι σύνδεσμοι αποτελούν μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου που μεταφέρει την δύναμη που χρειάζεται για την περιστροφή του τροχού.

Μία τροχαλία φροντίζει για την αδιάκοπη κίνηση
Το σύστημα περιστρέφεται επ'άπειρον
Γρανάζια διασφαλίζουν την ομαλή μεταφορά ενέργειας από την πρωτεύουσα τροχαλία στον τροχό.

Μύρισε καλοκαίρι

Μύρισε ναι, ζέστη, ήλιος, η τρύπα του όζοντος πάνω από την Ελλάδα... http://www.inews.gr/135/pagkosmia-anisychia-gia-tin-trypa-tou-ozontos--ftanei-stin-ellada-tis-epomenes-meres.htm ....καήκαμε στον ήλιο και είναι ακόμα Απρίλιος!

Το καλό είναι ότι υπάρχει πρόνοια και για τα άτομα με κινητικές δυσκολίες να λιαστούν και να δροσιστούν στην θάλασσα ( και να καούν από την υπεριώδη ακτινοβολία επίσης) Εδώ βλέπετε μια πλατφόρμα που ο ανάπηρος κάθεται πάνω της και τον οδηγεί στο νερό. Πραγματικά μου κανε τεράστια εντύπωση!

Φοράδα ο Αστραχάν!

Μια φοράδα αγνάντευε την θέα...


και η θέα....